سیاست بلغارستان

  • صفحه اصلی
  • نظام حکومتی در کشور بلغارستان "جمهوری" است و قوه مقننه در این کشور به شکل پارلمانی اداره می شود و قا...
سیاست بلغارستان

سیاست بلغارستان

نظام حکومتی در کشور بلغارستان "جمهوری" است و قوه مقننه در این کشور به شکل پارلمانی اداره می شود و قانون اساسی در این کشور در سال 1991 تدوین شده است. به طور کلی کشور بلغارستان دارای 28 استان و یک ناحیه شهری است. ناحیه شهری در این کشور زیر نظر یک شورای انتخابی اداره می شود. دولتمردان بلغاری با ایجاد زیرساخت های مناسب اقتصادی فضای خوبی را برای پیشرفت و توسعه این کشور فراهم کرده اند. کشور بلغارستان یکی از کشورهای ارزان قیمت محسوب می‌شود و میزان درآمد در این کشور رشد خوبی داشته است.

بلغارستان از جمله کشورهای تازه وارد به اتحادیه اروپا محسوب می شود که در سال 1007 به عضویت این اتحادیه درآمد. با این که عضویت در اتحادیه اروپا مستلزم تحقق شرایط و استانداردهای متعددی است، اما بلغارستان در نهایت توانست به عضویت این اتحادیه درآید. درآمد متوسط ماهانه یک شهروند بلغاری 600 یورو است.
بلغارستان در سازمان ملل متحد، کنفرانس امنیت و همکاری اروپا، عضو ناتو و شورای اروپا عضویت دارد.

ریاست جمهوری 

رییس جمهور در بلغارستان با رای مستقیم مردم به مدت پنج سال بعنوان رییس حکومت این کشور انتخاب می شود. رییس جمهور همچنین رییس نیروهای مسلح نیز میباشد. به رغم اينكه سيستم سياسي بلغارستان پارلماني است، اما رئيس جمهوري با راي مستقيم مردم انتخابات مي شود. طبق قانون اساسي اين كشور رياست نيروهاي مسلح، تعيين سفيران و رئيسان خدمات اطلاعاتي و امنيتي، امضاي معاهدات بين المللي و همچنين وتو قوانين از وظايف رئيس جمهوري بلغارستان است. طبق قانون اساسی بلغارستان رئیس جمهوری این کشور باید رهبر حزب پیروز در انتخابات را مامور تشکیل دولت جدید کند و بدین ترتیب نخست وزیر باید تلاش جدیدی را به منظور تحقق این امر آغاز کند.
دولت بلغارستان براي افزايش ميزان مشاركت مردم در انتخابات، راي دادن را اجباري كرده بود.

نخست وزیر

نخست وزیر در بلغارستان به عنوان رییس هیات دولت، اعضا هیات دولت را که متشکل از چهار معاون نخست وزیر و 18 وزیر است را انتخاب می نماید. نخست وزیر میبایست شورای وزیرانی را انتخاب و معرفی کند که از حمایت اکثریت در پارلمان برخوردار باشند. 


پارلمان

مجلس ملی در سال 1879 با قانون اساسی تارنوو تأسیس شد. مجلس این کشور 240 نماینده دارد که با رای مستقیم مردم انتخاب می شوند. دوره نمایندگی آنها چهار سال است. ۲۴۰ عضو مجمع ملی به نسبت جمعیت هر منطقه با رای تمامی افراد بالغ انتخاب می‌شوند.  

پارلمان بلغارستان


هفتمین مجلس بزرگ ملی "قانون اساسی جمهوری بلغارستان" را در 12 ژوئیه 1991 به رأی گذاشت و آن را مصوب کرد. قانون اساسی بلغارستان شامل 169 ماده است که به ده فصل تقسیم شده اند، اما در 9 بند دارای مفاد انتقالی و نهایی است. در قانون اساسی ژوئیه 1991 تصریح شده است که بلغارستان جمهوری با دولت پارلمان است و یک کشور دموکراتیک و اجتماعی با حاکمیت قانون است. این شامل اصول تفکیک قوا، حقوق و آزادی شهروندان و برتری قانون اساسی است. 
مجلس شورای ملی برای یک دوره چهار ساله و متشکل از 240 نماینده مجلس، قدرت قانونگذاری و نظارت مجلس را انتخاب می کند. جلسات آن برای عموم آزاد است و قوانین و تصمیماتی که می گیرد برای کلیه ارگانهای دولتی، سازمان ها و شهروندان جمهوری بلغارستان الزام آور است. اعضای پارلمان نه تنها رأی دهندگان در حوزه انتخابیه خود بلکه کل مردم را نمایندگی می کنند. آنها طبق قانون اساسی و قوانین عمل می کنند و مطابق با وجدان و عقاید خود عمل می کنند. قانون اساسی امکان انتخاب مجامع عادی و ملی بزرگ را فراهم می کند. 

بنای ساختمان مجلس ملی

بنایی که مجلس بیست و یکم در آن قرار دارد از اهمیت تاریخی برخوردار است و یک اثر فرهنگی است. این بنا در سال 1884-1886 با طراحی معمار کنستانتین یوانووویچ، که در وین و سوئیس تحصیل کرده و همچنین طراحی مجمع صربستان (1891-1891) را نیز تألیف کرده است، ساخته شده است. سبک ساختمان نئو رنسانس است. فضای داخلی بارها مرمت شده اما ظاهر آن در اصل به صورت اصلی حفظ شده است. از سال 1991، مجلس شورای ملی از ساختمان دیگری نیز استفاده کرده است که در میدانKnyaz Alexander 1 قرار دارد.

 

احزاب در بلغارستان

احزاب عمده سیاسی بلغارستان عبارتند از: حزب راست میانه موسوم به «شهروندان برای توسعه اروپایی بلغارستان» یا 
 (GERB) ، اتحاد نیروهای دموکراتیک (میانه‌رو)، حزب سوسیالیست (کمونیست سابق)، حزب وطن پرستان متحد،
 اتحادیه ملی گرا، جنبش برای حقوق و آزادی (ترکی).

 

تاریخچه احزاب

حزب ائتلاف دموکراتیک بلغارستان (UDF) در سال ۱۹۹۷ پیروز انتخابات شده و مأمور تشکیل کابینه گردید. پس از آن ایوان کوستوف نخست وزیر بلغارستان شد. کوستوف توانست با ایجاد اصلاحاتی سیستم فاسد اقتصادی بلغارستان را تا حدودی ترمیم کند. با این وجود، این پیشرفت‌ها بسیار کند و ناچیز به نظر می‌رسید. 

انتخابات سال 2001 
در انتخابات ۲۰۰۱ بلغارستان، حزب ائتلاف دموکراتیک شکست سختی خورد و حزب جدید یعنی حزب جنبش ملی سیمئون دوم (SNM) به رهبری پادشاه پیشین سیمئون ساکس کوبورگ گوتا ملقب به سیمئون دوم پسر بوریس سوم که ۵۵ سال پیش از آن به دنبال نفوذ کمونیسم بر کشور از سلطنت خلع شده بود به عنوان نخست وزیر بلغارستان انتخاب شد. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ ژانویه ۲۰۰۲ گئورگی پاروانوف با اکثریت آراء به عنوان رئیس جمهور بلغارستان انتخاب شد. پاروانوف در انتخابات ژانویه ۲۰۰۶ نیز مجدداً با کسب اکثریت قاطع ۷۷ درصدی پیروز انتخابات بلغارستان شد، رقیب جدی او در این انتخابات وولن سیدروف بود که تنها توانست ۲۲ درصد آراء را از آن خود کند.


انتخابات سال 2005  
در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۵ بلغارستان، هیچ کدام از احزاب شرکت‌کننده در انتخابات نتوانستند به اکثریت قاطع دست یابند، بنابراین یک دولت ائتلافی توسط حزب سوسیالیست به رهبری سرگئی استانیشف به عنوان نخست وزیر مأمور تشکیل کابینه بلغارستان شد. در سال ۲۰۰۷ بلغارستان به عضویت اتحادیه اروپا درآمد. 
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۸ کمیسیون اروپا اعطای کمک ۵۰۰ میلیون دلاری اتحادیه اروپا را به بلغارستان به علت جنایت‌های سازمان یافته و فساد لجام‌گسیخته در این کشور به حالت تعلیق درآورد. کمبود شدید انرژی برای چندین هفته در ژانویه ۲۰۰۹ به دنبال مناقشه روسیه و اوکراین بر سر قیمت گاز وارداتی از روسیه، بلغارستان را نیز تحت تأثیر قرار داد که اعتراضات گسترده و خشم مردم بلغارستان در قبال سیاست‌های مربوط به انرژی دولت را به دنبال داشت.

انتخابات سال 2009
در انتخابات عمومی که در ژوئیه ۲۰۰۹ در بلغارستان برگزار شد، حزب راست میانه موسوم به «شهروندان برای توسعه اروپایی بلغارستان» یا (GERB) به رهبری بویکو بوریسوف پیروز انتخابات شد و بوریسوف به عنوان نخست وزیر بلغارستان برگزیده شد، بوریسوف کار خود را به عنوان نخست وزیر از روز ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۹ آغاز کرد.
روسن پلونلیوف وزیر پیشین توسعه منطقه‌ای و شهرسازی بلغارستان آبان ماه سال ۱۳۹۰ در دومین مرحله انتخابات ریاست جمهوری با کسب ۵۴٫۸ درصد آرا به عنوان رئیس جمهوری جدید این کشور انتخاب شد.

هم اکنون ارکان قدرت در بلغارستان به شرخ زیر است:
نخست وزیر بلغارستان: "بویکو بوریسف" رهبر حزب راست میانه موسوم به «شهروندان برای توسعه اروپایی بلغارستان» یا  (GERB) است. بوریسف از اکتبر سال 2014 در صدر دولت این کشور بوده است. تقویت رشد اقتصادی، افزایش درآمد کشور، مبارزه با قاچاق به منظور تقویت اقتصاد بلغارستان و افزایش حقوق و دستمزد شاغلین از وعده های انتخاباتی بوریسف بود که به نظر اکثر کارشناسان، بویکو بوریسف این مهم را تا به امروز در مسیر درستی به حرکت درآورده است.

رییس جمهور بلغارستان: 

رومن رادف فرمانده اسبق نیروی هوایی ارتش و نامزد در انتخابات ریاست جمهوری این کشور از حزب مخالف سوسیالیست با شکست رقیبان خود  توانست در سال 2016 با گرفتن 58.1 درصد آرا به عنوان رییس حمهور جدید بلغارستان انتتخاب شود. رادف در زمان انتخابات گفته بود که در صورت پیروزی در انتخابات برای لغو تحریم علیه روسیه تلاش می کند ولی در عین حال به تعهدات بلغارستان نسبت به اتحادیه اروپا احترام می گذارد. 
حضور بلغارستان در اتحادیه اروپا و جلوگیری از افزایش ورود مهاجران دیگر کشورها خصوصا از ترکیه به بلغارستان،  
از دیگر وعده های انتخاباتی رومن رادف بود.

 

پارلمان:

آخرین انتخابات پارلمانی بلغارستان، سال 2017 برگزار شد. قرار بود این انتخابات درسال 2018 برگزار شود. اما با استعفای بویکو بوریسف نخست وزیر بلغارستان و ناکامی احزاب این کشور در تشکیل دولت، انتخابات زودهنگام برگزار شد.

 

همه 240 عضو مجلس ملی بلغارستان با روش "نمایندگی تناسبی فهرست باز" انتخاب می شوند. بلغارستان دارای 31 حوضه انتخابیه ی چند نماینده ای است. محدوده کرسی های حوضه ها بین 4 تا 16 کرسی است. آستانه انتخابی 4 درصد است. برای این انتخابات 371 مرکز رای گیری در 70 کشور و سرزمین خارجی دایر می شوند.

0 نظر :

نظر خود را بیان کنید

نشانی پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد..
لطفاً تمامی فیلدها را تکمیل نمایید *